خیلی خوشحال شدم اینطوریم.
i want one
من همیشه می گفتم از تبلت متنفرم.همون آی پد.به چه دردی می خوره خو؟ همه ش افه س.اما حقیقت چیز دیگریست.خیلی دلم میخواد یه دونه داشته باشم.
منشا این کشف این بود که چارلی هی با آی پدش ور می رفت و کارای محیر العقول میکرد.سم این دو تا جمله رو گفت.
بعدش چارلی ژورنال بابای سم رو که دید اونهمه پر و پیمون که توش پر اطلاعاته دقیق و با نقاشی و پسرا هی بش مراجعه می کنن، همینا رو گفت.
خب راجع به دوس پسر هم همین حس رو دارم.
واقعا خوبه که نوشته "به روایت"کیومرث پوراحمد.خیلی عوض کرده حال و هواشو.کتابش بهتره.گرچه من هر وقت داستان ناظم رو می خونم قیافه همون آقا سیبیلو چاقه ترسناکه تو فیلم میاد تو ذهنم.اما مجید مظلوم رو بچه پررو و کنه نشون داده اینجا.
هوشنگ مرادی کرمانی شهریوری عزیز!
فانتزی من شده این دختر!! دارم حتی مدل نگهداشتن انگشتاشم دوس میدارم!
اسمش چارلی نیست.اینو تو همون دفه اول به سم و دین گف.چون مخ آی تی یه و حسابای مردم رو خالی می کنه واسه خودش چن تا هویت جعلی درست کرده. وپاسپورتای مختلف.تند تند هم اسمشو عوض می کنه.اما بعد از ماجرایی که به شرکت دیک رومن داشت به سم و دین گف که دیگه اسمشو عوض نمی کنه.
دوازده سالش که بوده مامان و باباش تصادف کرده ن .باباش مرده و مامانش مث یه گیاه شده زندگیش.با این پولایی که میدزده خرج مامانشو میده.
یه جور قوی بودن خاصی توش حس می کنم.واسه همین دوس دارم شخصیتشو.اصن هر کی اینطوری باشه من دوسش دارم!دلم میخاد مث اون باشم اونوقت!
(اسم بازیگرش فلیشیا دی ئه! خواننده م هس بچه م .بله با اون صدای به اون نازی:) .من عاشقش شده م! )
توضیح عنوان: این هم از قضا اسم یه رمان عاشقونه ی ایرونیه!
منم میخواستم برم سینما.تصمیم داشتم یه ربع درس بخونم.یه ربع مفید رو خوندم و اومده بودم پل چوبی رو ببینم.رفتم .همه چی دس به دست هم داده بود.۵ تا پونصدی رو گذاشتم روی گیشه.نمی دونم چرا مردم به دیده ی تحقیر به پول مثلا خورد و کسی که پول خورد رو برای اموری که مثلا پنش تومنی با کلاس به نظر میرسه استفاده می کنه می نگرن!
به هر حال بلیط رو گرفتم و رفتم و بهرام رادان رو دیدم.لبای مهناز افشار نمی ذاش از نگاهای بهرام رادان کیف کنم.چه قدم بچه م خوش هیکله!!
بقیشو ندیدم چی شد.هدیه تهرانی تازه وارد فیلم شده بود که گوشیم زنگید.با من کار نداشتن.اونی که باش کار داشتن خونه بود.را افتادم اومدم خونه.
این شد سومین فیلمی که تو سینما ولش کردم و تهشو ندیدم!
یا بالاتر.وقتی یکیشون نوشته بود که تو ریلیشن شیپه،آدم باید لایک کنه و حتمن هم بنویسه وای عزیزم مبارکه!!!!
که چی؟ که مبادا بگن حسوده.یا شایدم چون حسودن انقد غلیظ و با اغراق قربون صدقه طرف میرن.
به هر حال من لایک نمی کنم تا هر چی دلشون میخاد فکر کنن.به نظر من فیسبوک بهترین جاس برا اینکه آدم خودش باشه.وقتی خوشم نمی آد نمی آد دیگه! آخه اینکه طرف با یکی چیک تو چیک شده خوش بحال خودش شده.گردشاشو اون میره.تاپاسی از نیمه شب قربون صدقه اون میرن.من از کجاش باید خوشم بیاد؟مرا چه حاصل؟؟!
پس میبینیم که حسود هم هستم!
در مجموع اسم بچه میشه غرب شمالی!(از اونجا که فامیلی شوورش وست می باشد)
توی سریال سوپر نچرال هم کستیل یه فرشته س و مگ یه دیمن .خب همه می دونن و فرشته ها و شیاطین دشمن قسم خورده همن.وسط این رفت و آمدها یه دفه مگ چسبید به صورت کستیل و دیگه ولش نکرد.این کستیل بیچاره هم ساعاتی قبل داشت تو اتاق سم و دین یه فیلم پورن درب و داغون ضعیف نیگا میکرد و هی میژرسید نمی فهمم اگه این یارو پیتزاییه این دخترو میخاد چرا هی میزنه ضربه میزنه به پشتش.این جا بود که فهمیدن داره پورن می بینه (و دین دعواش کرد که آدم پورن رو جلو بقیه نمیبینه که.صداشم کم می کنه تازه.بیا حال م که دیگه نمی تونی پا شی و اینا..)از این رو کستیل جو زده شده بود و وقتی مگ بالاخره بیخیال شد این دفه کستیل بسیار خفن تر مگ رو بوس کرد و وقتی دید همه کپ کرده ن گف از یارو پیتزا رسونه یاد گرفتم .
سیزن ها گذشت و کستیل یه دور حافظه شو از دس داد و دوباره گذار اینا بهم افتاد.مگ شروع کرد به کرم ریختن که حالا همه چی همه چی یادت رفته؟ یا من یادت بندازم و ...
که کستیل با یه لبخند بامزه گف اگه منظورت یارو پیتزاییه س...بله اونو یادمه... خیلی خاطره ی قشنگی بود.
مگ گف این قضایا که تموم شد من یه پیتزا سفارش میدم با هم یه ذره مبلا رو جابه جا کنیم.می فهمی که چی میگم؟
کستیل که یه فرشته س و مث یه بچه معصومه و هیچی حالیش نیس گفت نه نمی فهمم..اوه چرا چرا می فهمم.
ابعدم یه نگاه خیلی قشنگ و بامزه و یه لبخند نیمه کاره.
این جا بود که دین گف مگستیل.
اصن عاشق اینم من!
اینه که لز بینه.وای خدا منو ببخشه.اصن فانتزی من شده این دختر! چه جوری میشه آخه.همیشه فکر میکردم و می کنم که این جور رابطه الکی پلکیه.اما مث که نیست.
شاید واسه همینا جذاب شده واسم دیگه!
قرار بود دوستم منو با اصرار ببره تئاتر.من هی بگم دیر میشه من نمی تونم بیشتر بیرون بمونم اون هی اصرار و اصرار که خودم میرسونمت و موفق بشه آخر.بعد من آقای پاک دل رو زیارت کنم و اونم منو ببینه و بعدشو دیگه نمی دونم ما با هم آشنا شیم دیگه.
چه رویای قشنگی.
من دلم دوس پسر نمیخاد.پلی دیت میخاد.پلی دیت ینی همبازی.گمونم.به بچه های شش الی ده سال اطلاق میشه.ینی من همچین رابطه ای دلم میخاد.قرار میذارن میرن خونه هم بازی میکنن.حرف میزنن.شایدم همو بغل کردن.اصنم عقلشون به چیزای بیشتری نمرسه.
البته اون آدمی که توی سریال اینو گفت به مسخره گفت.و برای دوس دختر طرف اینو بکار برد.اما چه عالی
نه که بین اینا ارتباط مستقیمی باشه ها.ولی من دوس دارم اینطوری فک کنم!
دقیقن امریه که مستلزم گذر زمان و حوصله و هی کشیدن و پاک کردنه.حرفه ای ها توصیه می کنن هر وقت بیکار بودم تو خونه تمرین کنم.مثلا الان خواهر خودم که از اول دبیرستان می کشیدو بیرون که میخواس بره هی چشاشو می بست و میگف ببین شبیه هم شده ن(که منم همیشه خدا می گفتم شده ن) الان مدل های گوناگونی میگشه.
یه مدل داریم مث نخه.فقط برای خوشگلی محوه.نمی تونی ببینیش اصن.یه مدل دیگه چشای آدمو گنده و خوشگل میکنه مث تو کار تونا.رنگ چشای آدمو عوض میگنه.یه مدل چشا رو کشیده میکنه.مث چشم آهو.خلاصه مدلای مختلفی هس که من همه شو رو چش مردم دیده م.
خط چشم کشیدن دل خوش میخواد.ینی با اعصاب آدم ارتباط مستقیم داره خوب شدنش.چون الان هر چقد بکشم فقط در نتیجه ش صورتم سیاه میشه.اما توی یونی خوب میکشیدم.هر روز یه مدل.عالی نمیشد ولی بدکم نمیشد.بالاشم مداد یاسی میکشیدم.چشامو خردلی میکرد.
چکمه قدیمی تر بود.یه هیژده روز بزرگتر(سنشونو از روزی که خریدیمشون حساب میکنم).این چکه همه کاراکترای حمااقتی ای که از یه اردک می تونی انتظار داشته باشی رو داشت.بیشتر از همه استایل دویدنش(!) که دل هر غصه داری رو شاد میکررد.جدی میگم.نژادش با اون دو تا فرق داشت.قناس تر بود و باریک تر.نوکشم همینطور.مث قو نوک پت و پهنی نداشت.چون که پاهای کوتاهی داشت وقتی میدوید یا حدقل تلاش میکرد سریعتر به خوراکی مورد نظر برسه منظره ی خنده داری رو ایجاد میکرد.تلو تلو میخورد به همراه یه صدای تاپ تاپ تند و دل نشین.انگار یه جورایی پرواز میکرد .با نیم سانت ارتفاع.پاش رو زمین بند نبود موقع دویدن.
از همه چی خوشگل تر کله ش بود.و چشاش.یه چشاش سیاه مظلوم و احمقی داشت.من که خیلی دوسشون داشتم!
اون اردکی که گفتم هف سال به سلامتی از خدا عمر گرفت هم از همین نژاد بود.ینی من تو هیکل بزرگ نشده ی چکمه "داکی" رو میدیدم. و چقد به نظرم خوش ریخت تر از قوی خپل بود.
عوضی روی کمرش خیلی حساس بود نمی دونم چرا.دستت که سهوا میرفت طرفش جیغ میکشید.اصن یکی از ویژگی هاشم همین جیغ کشیدن بود.یه دفه دسکش دستم کردم این موجود بوگندو رو بشورم.توی حیاط بودم که زنگ زدن.گفتم برم درو وا کنم.این عوضی رو هم سفت چسبیده بودم.همین که درو وا کردم مثکه خورد توی نوکش.آروم خورد.یه جیغی کشید بیشعور...بعد اونی م که پشت در بود کلی ترسید.
الان به خودم میگم مجبور بودی اونطوری بدوی که من الان انقد دلم برات تنگ شه؟
عنوان اسم یه کتابه.رمانی از عاطفه منجزی( ما که نخوندیم!) دیدم به عنوان می آد!
-phoebe:i love you too! HOW GREAT IS THAT!
HOW GREAT IS THAT
HOW GREAT IS THAT
HOW GREAT IS THAT
.........
رندی: آره راس میگی.اونوقت منم مجبور نبودم شاهدش باشم!
سریال اسم من ارل ئه.سیزن اول
حالا شاید املای کلمه تولد رو اشتبا نوشته باشم.
سریال دویوس میدز(خدمتکارای بد یا منحرف) رو جدیدن میبینم.تازه از تنور درومده.ینی هر هفته یه قسمتش میاد.سیزن یکه هنو.انقده قشنگه... جذاب.و آموزنده خخخخخ.نه جدی گفتم.خدمتکارا همه اسپانیش زبانن.اما اصن شبیه تصوری که آدم از یه خدمتکار داره نیستن.کلی خوشتیپن و مثکه پول خوبیم میگیرن.صابخونه م آدم حسابشون می کنه.ینی باشون حرف میزنه حدقل.من که اینطوری فک نمی کردم.لهجه دارن خیلی بامززه. تو یه خونه یی هم یه خدمتکاری هس که میخواد خواننده شه اسمش کارمن ئه(روزالین سانچز که در اصل خواننده م هس) یه تقریبا خدمتکار همکارش هم هس که روس ئه.اسمش اودسا ئه(یه شهری تو روسیه) اینم لهجه شو دوس دارم.ینی تو صحنه هایی که اینا با هم حرف میزننا....
این بدبخت تو روسیه بالرین بوده.خیلی معروف و پر از هوادار.بدبخت از شانسش سرطان استخوان میگیره و مجبور میشن یه پاشو از زانو به پایین قط کنن.اونوقت پای مصنوعی میذاره و میاد آمریکا سرایدار یه خواننده جوون میشه.
توی خونه ی دیگه ماریسول که در اصل استاد ادبیات انگلیسیه تو دانشگاه در قالب یه خدمتکار وارد شده که سر از کار همسایه دربیاره چون خدمتکارشون توی یه مهمونی به قتل رسیده و پسر اونو که همونجا کار میکرده به همین خاطر بازداشت کردن و اون میخاد بیگناهیشو ثابت کنه.
توی خونه دیگه دو تا خدمتکار مادر و دختر هستن زویلا و والنتینا.دختره عاشق پسر صابخونه ساز بچگی. مامانه هم قار بوده زن برادر خانوم صابخونه که تا حالا شیش تا شوهر داشته باشه اما قسمت نشده.
تو خونه ی دیگه یه آقا و خانوم بازیگر زندگی میکنن.زنه خیلی از مرده معروف تره.و جدیدن شوهرشو محل سگ هم نمیذاره.یه پسر یک ساله هم دارن.خدمتکار اینا رووزی هم داره پول جم میکنه که پسرشو بیاره آمریکا.رووزی با آقای صابخونه میریزه رو هم.
دارم آخرین روز بیست و دوسالگی رو میگذرونم.و از اینکه با روزای دیگه هیچ فرقی نداره تو ذوقم خورده.
رفتم وبلگ خنده های صورتی.آدرس هویج بنفشه.دختره رداشته وبد یه هویج بنفش بافته بود.تا یاد نگیرم ازین مدل بافتنی ها و عروسک بافتن و یاد بگیرم احساس بی هنری میکنم.
از بچگی هم فانتزیم بافتن جوراب و دسکش بود.دسکش با پنج تا انگشت.
از میعاد در سپیده دمش که زندگینامه خودش هم هست فهمیدم.
اولین خط از آناکارنینا ی لئو تولستوی-ترجمه ی سروش حبیبی
نمی دونم هدف نویسنده چیه.چرا انقد تلخ.که تلخیش تا روزها از یاد آدم نمیره.نمی دونم چرا کلی از کتاباشو دور خودم جمع کردم.نمی دونم چرا انگار دوس دارم اینهمه ناکامی رو بخونم.این همه حسرت.نمی خونم که.شاید دلم خواسته آرشیو داشته باشم فقط .الکی!
تا میبینم یه جا مثلا نوشته رمان بسیار زیبای تقدیر این بود که.... از خانوم نیلوفر لاری.با اینکه یادمه سر اون ماندانای بدبخت چه بلایی اومد تو "کسی پشت سرم آب نریخت" اما باز وسوسه میشم داشته باشمش.
البته خیلیا هم سلیقه ی من نیستن.سوم دبیرستان یکی از دوستام برام یه لیست نوشت از کتابایی که خونده بود.از قضا بیشترش از رویا سینا پور و همین نیلوفر لاری بود.دوست داشت.خودشم میگفت تلخه ها اما خب همچین تلخی هاییو می پسندید.
مثلا این تازگی ها هم "در انتظار شهرزاد" رویا سینا پور روپیشنهاد داد.من از همه جا بیخبر هم رفتم گرفتم.نه که اسمش خوشگل بود و منم عاشق اسم شهرزاد.تا اینکه اتفاقی یه جا خوندم آخرش هیشکی به هیشکی نمیرسه.اصن این شهرزاده که همش انتظار میکشه و ....
پاکش کردم.خلاصه.رویا خسرو نجدی هم با سیاوش و الهه شرقی واسه من یه نویسنده تلخ بنویسه.مریم جعفری هم آدمای کتاباش خیلی شادو شنگول نیستن.سالهای بی کسی شو هم دوست نداشتم اما برام فرق میکنه با بقیه.قلمش جذذابه.
شب عروسی من-شهره وکیلی
* : مهدی شوهر خواهرش است.عشق ممنوع از نوع یک طرفه ش که میگم اینه.
** : چه قد قشنگ میگه.به عشق میگه قفس خودساخته.واللا!!
تا حالا سه تا از کتاباشو خوندم:شالیزه.فریاد نکن فراموش کن و شب عروسی من.
می تونم بگم همه کتاباش یه سری عنصرهای مشترک دارن(مث همه نویسنده ها) خب اولیش که همین بیرحمی و البته صداقتیه که کتاباش داره.همیشه یه عشق نامتعارف(تو بگو ممنوعه اصن) وجوداره و البته میگه عشق کیلویی چنده و مردا بی وفان و آشغالن وارزش ندارن که آدم زندگیشو بذاره براشون و احساسی خرجشون کنه.اما عنصر مهمتر عشق مادریه.تو همه این ماجراهایی که خوندم عشق مادری به همه چی چربیده و تقریبا آخرین چیزیه که برای قهرمان داستان می مونه.
شالیزه بیشتر حال و هوای دبیرستانی داشت.من که خیلی دوسش داشتم.اصن اینکه کلیشه ای وجود نداره پس تو نمیتونی چیزی رو حدس بزنی و دلتو خوش کنی و تو داستان حوادث ازون قانونایی که تو فکر می کنی پیروی نمی کنه نگرانیای معمول آدما توش جایی نداره و به بیان بهتر هرکی هرکیه به آدم یه حس تازگی میده.
شالیزه یه دختری بود ازونا که آدم بشون میگه پاچه پاره.اما خب در عین حال حساس.کلی دردسر تراشید برای خودش که تا جایی که یادم میاد یکی رو هم به کشتن داد اما آب از آب تکون نخورد.اوضاع خونوادگی درست و درمونی م نداشت.
شالیزه عاشق بابای همکلاسیش بود.
فریاد نکن فراموش نکن هم داستان زن و شوهری بود که بچه دار نمی شدن.زنه یه ده سالی بزرگتر بود از شوهرش.اینجا هم یه مامان حمایتگر وجود داشت که واسه دخترش هر کاری میکرد.اینا یه پرستاری رو پیدا کردن که براشون از توی بیمارستانی که کار میکرد یه بچه بدزده.البته حواسش باشه که بچه بچه ی اول خونواده نباشه.واسه این خونواده هایی باشه که کارخونه تولید بچه هستن.وضعشونم خوب نباشه که بگن داریم بچه رو تو شرایط خوبی بزرگ میکنیم.شرط مهمتر این بود که بچه خوشگل باشه.
پرستار یه دختر بچه دزدید.به قول خودش چشم عسلی.البته به این راحتی راحتی م نه.کلی نقشه کشیدن(کتاب چیزی حدود ۷۰۰ صفه بود) و فک کنم خودشونم کمک کردن.اینجا هم آب از آب تکون نخورد.بچه خونواده درس حسابی نداشت.باباش که به هیچ جاشم نبود و مامانه فقط یکم بی تابی میکرد.پلیس اوده و هی بازجویی پشت بازجویی اما آخر پلیسا هیچ گهی نتونستن بخورن.نه ردی داشتن نه مدرکی.
بچه رو بزرگ کردن.هیفده هیژده ساله بود و مثلا باباش سی و هشت ساله.این آخرا مامانه به دختره گیر میداد که جلوی پسر سرایدار شلوارک نپوش.چرا اینطوری میگردی و همش بیخودی (!)نگران بود.دقیقا در پاگراف آخر کتاب ما متوجه میشیم که دختره با مثلا باباش فرار کرد چون عاشق هم شده بودن.مرده از دختره میپرسید کی فهمیدی من بابات نیستم شیطون؟
زنه موند و مامان غمخوارش.
شب عروسی من هم که دیگه نگو.کتابی که سیمین دانشور ازش تعریف کنه.این یکی رو نمیگم چی بود موضوعش
با زبانم رفیق و همراه است
هر چه گفتم دروغ بود دروغ
کی ترا گفتم آنچه دلخواهست؟
خواب بابا مو دیدم.حدقل ده سال جوون تر.توی حیاط نشسته بود.خود خود بابام که نبود.ینی خودش رو یادم بود توی خواب هم اما اون رو بابا صداش کردم.شبیه یکی از کارکنای دانشکده ادبیاتمون بود.که من بیخودی ازش بدم می اومد.اما خب الان دیگه نمیآد.رفتم پیشش.دستامو از پشت گذاشتم رو شونه هاش.یه سوال الکی پرسیدم.برگشت با لبخند جوابمو داد.(دیدین آدم تو خواب نمی تونه چیزی رو لمس کنه.یا حس کنه؟)قشنگ دستامو حس میکردم رو شونه هاش.هنوزم هیجان اون موقع رو یادم می آد.آروم و با احیتاط گوشه ی گونه شو بوس کردم.اتفاقا این بوس رو هم قشنگ حس کردم.بعد بش گفتم بابا از بین بچه هات کودومو بیشتر دوس داری؟ با همون ژست برگشت و گفت تورو. گفتم ا جدی؟ می دونستم! بعدم یه ذره دیگه خودمو واسش لوس کردم و ذوق کردم.